คดี ลินด์เซย์ แคลนซี สหรัฐฯ เสียงแตกว่าเธอคือเหยื่อหรืออาชญากร

สังคมอเมริกากำลังแตกเป็น 2 ฝ่ายในเรื่องคดีของ ลินด์เซย์ แคลนซี แม่ผู้ฆาตกรรมลูก 3 คน ฝั่งหนึ่งมองว่าเธอไม่ต้องรับโทษเพราะต้องต่อสู้กับโรคจิตเภทหลังคลอด อีกฝั่งชี้ว่าเธอคืออาชญากรที่ต้องรับโทษ

คดีของ ลินด์เซย์ แคลนซี พยาบาลวัย 36 ปี ในรัฐแมสซาชูเซตส์ ซึ่งก่อเหตุรัดคอลูกๆ ทั้งสามคนเสียชีวิต ก่อนจะกระโดดหน้าต่างพยายามจบชีวิตตนเองจนเป็นอัมพาต ได้สร้างกระแสถกเถียงและรอยร้าวทางความคิดอย่างหนักในสังคมอเมริกันตลอดช่วงเวลาการไต่สวนเกือบ 7 สัปดาห์ที่ผ่านมา

เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นเมื่อเดือนมกราคม 2566 โดยลินด์เซย์ ซึ่งขณะนั้นมีอายุ 32 ปี ก่อเหตุทำร้ายลูกๆ ทั้งสามคน อายุ 5 ขวบ, 3 ขวบ และ 8 เดือน ในบ้านพักจนเสียชีวิต จากนั้นได้พยายามจบชีวิตตนเองด้วยการกระโดดลงมาจากหน้าต่างชั้นสอง ทำให้เธอได้รับบาดเจ็บสาหัสและเป็นอัมพาตตั้งแต่ช่วงเอวลงมา

เธอถูกอัยการสั่งฟ้องในข้อหาฆาตกรรม โดยการไต่สวนคดีเริ่มต้นขึ้นในช่วงกลางปี 2569 แต่ประเด็นหลักไม่ได้อยู่ที่ว่าเธอเป็นผู้ลงมือหรือไม่ (เพราะฝ่ายจำเลยยอมรับว่าก่อเหตุจริง) แต่อยู่ที่ “สภาวะทางจิตและการรับผิดชอบทางอาญา” ว่าลินด์เซย์สมควรถูกลงโทษตามกฎหมายหรือไม่

ผู้พิพากษา วิลเลียม ซัลลิแวน

ทนายความของลินด์เซย์ สู้คดีด้วยเหตุผลว่าเธอไม่มีความรับผิดชอบทางอาญา เนื่องจากขณะเกิดเหตุเธอกำลังเผชิญกับโรคจิตเภทหลังคลอดอย่างรุนแรง (Postpartum Psychosis) ร่วมกับภาวะซึมเศร้าและวิตกกังวล ทำให้เกิดอาการหูแว่วสั่งให้ทำร้ายลูกๆ และไม่สามารถควบคุมตนเองได้

ทนายบอกอีกว่า ลินด์เซย์ป่วยหนัก มีอาการนอนไม่หลับ วิตกกังวล และสมองมึนงงสะสมอย่างรุนแรงในช่วงหลายเดือนก่อนเกิดเหตุ นอกจากนั้น สมุดบันทึกของเธอยังสะท้อนถึงความสิ้นหวังและความทรมานจากปัญหาสุขภาพจิตที่เกิดขึ้นหลังคลอดลูกคนเล็กด้วย

ส่วนอัยการซึ่งเป็นฝ่ายโจทก์ โต้แย้งว่าเธอรับรู้และวางแผนการกระทำทั้งหมด โดยพยายามชี้ให้เห็นว่าการกระทำของเธอเป็นการฆาตกรรมโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ไม่ใช่ภาวะขาดสติไร้การควบคุม โดยมีผู้เชี่ยวชาญบางรายระบุว่าเธอไม่ได้แสดงอาการของโรคจิตเภท และการแพทย์บางแห่งไม่จัดว่าภาวะนี้เป็นโรคจิตเภทแบบเฉพาะเจาะจง

ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา คณะลูกขุน 12 คน (หญิง 9 คน ชาย 3 คน) ใช้เวลาหารือเครียดนานกว่า 40 ชั่วโมงตลอด 7 วัน แต่ไม่สามารถบรรลุความเห็นร่วมกันอย่างเป็นเอกฉันท์ได้ ผลการลงคะแนนของลูกขุนติดอยู่ที่ 11 ต่อ 1 โดยมีลูกขุน 1 คนที่ไม่ยอมเห็นพ้องตามเสียงส่วนใหญ่

คณะลูกขุน 11 คน มีความเห็นโน้มเอียงไปทางฝ่ายจำเลย โดยมองว่าลินด์เซย์มีอาการทางจิตอย่างรุนแรงจากโรคซึมเศร้าหลังคลอดในขณะที่ก่อเหตุ ซึ่งเข้าข่ายภาวะวิกลจริต (Insanity) ตามข้อต่อสู้ จึงไม่ควรมีความผิดทางอาญาฐานฆาตกรรม

ส่วนลูกขุนอีก 1 คน ไม่เห็นด้วย และปฏิเสธที่จะรับฟังหลักฐานหรือข้อต่อสู้เรื่องอาการทางจิตดังกล่าว โดยยืนกรานว่าจำเลยมีความผิดตามข้อกล่าวหา

สุดท้ายเมื่อวันศุกร์ที่ 4 ก.ย.ที่ผ่านมา ผู้พิพากษา วิลเลียม ซัลลิแวน ก็ประกาศให้การพิจารณาคดีเป็น โมฆะ (Mistrial) เนื่องจากคณะลูกขุนไม่อาจลงความเห็นเป็นเอกฉันท์ได้ ซึ่งสะท้อนถึงความเห็นที่แตกแยกของคนในสังคมได้อย่างชัดเจน

ผู้พิพากษาตัดสินให้การพิจารณาคดีเป็น โมฆะ (Mistrial)

ในวันพิจารณาคดี มีผู้หญิงและแม่จำนวนมาก หลายคนใส่ชุดสีชมพูมาให้กำลังใจลินด์เซย์ที่ศาล เนื่องจากพวกเธอมองว่าลินด์เซย์เป็นเหยื่อของความล้มเหลวในระบบดูแลสุขภาพจิตของผู้หญิงหลังคลอด

มีข้อมูลเปิดเผยออกมาด้วยว่า ก่อนเกิดเหตุฆาตกรรม ลินด์เซย์พยายามขอความช่วยเหลือมาโดยตลอด ทั้งเข้าห้องฉุกเฉิน พบแพทย์หลายคน และโทรสายด่วนป้องกันการฆ่าตัวตาย ทำให้หลายคนเห็นใจและมองว่าเธอทำดีที่สุดแล้วแต่ระบบไม่สามารถช่วยเธอได้ทัน

ส่วนอีกฝ่ายมองว่าลินด์เซย์คือ “อาชญากร” ที่ต้องรับโทษ เนื่องจากพวกเขาเชื่อว่า การป่วยทางจิตไม่ใช่ข้ออ้างในการพรากชีวิตเด็ก 3 คน และมองว่าเธอได้รับการดูแลช่วยเหลือจากครอบครัวและแพทย์มากกว่าแม่คนอื่นๆ ด้วยซ้ำ

ขณะเดียวกันก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์เรื่อง "Toxic Empathy" (ความเห็นอกเห็นใจที่เป็นพิษ) โดยมองว่าไม่ควรยกเธอเป็นสัญลักษณ์ของความยากลำบากในการเป็นแม่ เพราะแม่คนอื่นๆ ที่เผชิญความยากลำบากก็ไม่ได้ทำร้ายลูกของตนเอง

นอกจากนั้น หลายคนตั้งข้อสังเกตว่า หากผู้ก่อเหตุเป็นผู้ชายหรือคนเป็นพ่อ สังคมจะไม่มีวันแสดงความเห็นอกเห็นใจมากขนาดนี้ และควรเน้นไปที่การเรียกร้องความยุติธรรมให้เด็กที่เสียชีวิตมากกว่า

ทนายความของ ลินด์เซย์ ลุกขึ้นให้ข้อมูลในชั้นศาล

บนโซเชียลมีเดีย คดีนี้ถูกพูดถึงอย่างมากจนเกิดทฤษฎีสมคบคิด รวมถึงการโจมตีสามีเก่าของลินด์เซย์อย่างรุนแรงจนทนายต้องออกมาชี้แจงว่า เขาก็เป็นผู้สูญเสียเช่นกัน และข้อมูลที่โจมตีเขาไม่เป็นความจริง

หลังจากนี้ ศาลได้นัดหมายฟังคำสั่งและสถานะคดีอีกครั้งในวันที่ 29 ก.ย. 2569 โดยอัยการต้องตัดสินใจว่าจะยื่นฟ้องดำเนินคดีใหม่ (Retrial) โดยตั้งคณะลูกขุนชุดใหม่ หรือยอมเสนอข้อตกลงยอมรับสารภาพ (Plea Deal) กับลินด์เซย์

ส่วนตัวของลินด์เซย์ยังคงถูกควบคุมตัวและรับการรักษาอยู่ที่โรงพยาบาลจิตเวชต่อไป ระหว่างรอผลการตัดสินใจจากอัยการว่าจะดำเนินคดีต่ออย่างไร

ติดตามข่าวต่างประเทศ : https://www.thairath.co.th/news/foreign

美国社会对林赛·克兰西案——这位母亲杀害了自己的三个孩子——的看法分裂成两大阵营。一方认为她不应受到惩罚，因为她患有产后精神分裂症；而另一方则坚持认为她是罪犯，必须受到惩罚。

36岁的马萨诸塞州护士林赛·克兰西勒死了自己的三个孩子，然后试图跳窗自杀，结果导致瘫痪。在近七周的审判中，她的案件引发了激烈的辩论，并在美国社会造成了深刻的分裂。

这起事件发生在2023年1月，当时32岁的林赛在家中殴打了她三个孩子，他们分别5岁、3岁和8个月大，导致三个孩子死亡。之后，她试图从二楼窗户跳下自杀，身受重伤，腰部以下瘫痪。

她被控谋杀罪，审判于 2026 年年中开始。然而，主要问题不是她是否犯了罪（因为辩方承认有罪），而是她的“精神状态和刑事责任”——林赛是否应该依法受到惩罚。

威廉·沙利文法官

林赛的律师辩称，她不应承担刑事责任，因为事发时她患有严重的产后精神病，包括抑郁和焦虑，导致她出现幻听，告诉她要伤害自己的孩子，使她无法控制自己。

律师还指出，在事发前的几个月里，琳赛一直身患重病，饱受失眠、焦虑和严重的精神恍惚的折磨。此外，她的日记也反映出她在生下最小的孩子后，因精神健康问题而感到绝望和痛苦。

然而，检方辩称她对整个犯罪过程了然于心，并精心策划了整个过程，试图证明她的行为构成预谋杀人，而非失去意识的无意识状态。一些专家指出，她并未表现出精神分裂症的症状，而且某些医学学科也不将精神分裂症明确归类为精神病的一种类型。

过去一周，由12名成员（9名女性和3名男性）组成的陪审团进行了为期七天、超过40小时的紧张审议，但未能达成一致意见。最终，陪审团以11比1的投票结果做出裁决，另有一名陪审员弃权。

由 11 名成员组成的陪审团对被告存在偏见，认为林赛在事发时患有严重的精神疾病，特别是产后抑郁症，这构成了辩方所称的精神错乱，因此不应该被判谋杀罪。

一名陪审员持不同意见，拒绝考虑任何有关被告精神疾病的证据或论点，坚持认为被告罪名成立。

最终，9 月 4 日星期五，法官威廉·沙利文宣布审判无效，因为陪审团无法达成一致意见，这清楚地反映了社会内部的意见分歧。

法官宣布审判无效（审判不成立）。

庭审当天，许多妇女和母亲，其中不少人身着粉色衣服，来到法院声援林赛。她们认为林赛是产后心理健康护理体系失灵的受害者。

据透露，在遇害前，琳赛曾多次寻求帮助，包括去急诊室、看多位医生以及拨打自杀预防热线。许多人对她表示同情，认为她已经尽力了，但当时的医疗体系未能及时帮助到她。

另一方面，有些人认为林赛是“罪犯”，应该受到惩罚，他们认为精神疾病不能成为夺走三个孩子生命的借口，而且她从家人和医生那里得到的关爱和支持比其他母亲要多。

与此同时，也有人批评这种做法是“有害的同情”，认为不应该将她作为母亲所面临困难的象征，因为其他面临困难的母亲并不会伤害她们的孩子。

此外，许多人指出，如果肇事者是男性或父亲，社会绝不会表现出如此的同情，而应该把重点放在为死去的孩子伸张正义上。

林赛的律师起身在法庭上作证。

在社交媒体上，这起案件引起了广泛的讨论，导致出现了阴谋论，并对林赛的前夫进行了猛烈的攻击，这促使他的律师澄清说，他也是受害者，攻击他的信息是不真实的。

随后，法院安排于 2026 年 9 月 29 日再次举行听证会，审查案件进展情况。检察官必须决定是申请重新审判并组建新的陪审团，还是向林赛提出认罪协议。

林赛目前仍被拘留，并在精神病院继续接受治疗，等待检察官决定如何处理此案。

关注国际新闻：https://www.thairath.co.th/news/foreign